تنهاخوری
متضادها
جمعخوری
لغت نامه دهخدا
تنهاخوری. [ ت َ خوَ / خ ُ ] ( حامص مرکب ) تنهاخواری:
چو دریا مکن خو به تنهاخوری
که تلخ است هرچ آن چو دریا خوری.نظامی.رجوع به تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.
جمعخوری
تنهاخوری. [ ت َ خوَ / خ ُ ] ( حامص مرکب ) تنهاخواری:
چو دریا مکن خو به تنهاخوری
که تلخ است هرچ آن چو دریا خوری.نظامی.رجوع به تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.