شش اندازی

شش اندازی. [ ش َ / ش ِ اَ ] ( حامص مرکب ) عمل شش انداز؛ یعنی کسی که شش گوی مدور در هوا اندازد...

💡 از خیره‌سر دولت اخلاق نیاید راست آشوب چپ اندازی تا نقش نگین هستش

💡 ابرو چون کمان سازی، تا تیر غم اندازی گر زخم خورم، باری، از تیر و کمان تو

💡 نه آن کسی، که اگر پتک بر سرت کوبند قراضه‌ای بدر اندازی از دهان چو گاز

💡 از دیده به دیده، ناوک اندازی هست از سینه به سینه، قاصد رازی هست

💡 از سر پای اگرت هیچ بود دست رسی چاره ای ساز که بر من نظر اندازی

💡 مرا در بحر اندازی و گویی: زود بیرون شو شوم بیرون به قول تو ولیکن بیم جان دارم