شرم الوده

💡 از حجاب حسن شرم آلوده لیلی هنوز بید مجنون سر به پیش افکنده می خیزد ز خاک

💡 از حجاب حسن شرم آلوده لیلی هنوز بید مجنون را میسر نیست سر بالا کند

💡 چشم گستاخ هوس از دور نتواند گذشت حسن شرم آلوده او را ز پیرامن هنوز

💡 مبین گستاخ در رخسار شرم آلوده خوبان که باشد درنیام این تیغ بی زنهار عریانتر

💡 آن مرد پس از اینکه حقیقت پنهان شده بود برملا شد، با چهره‌ای شرم الوده در برابر جمع ایستاد و از تمام اشتباهات خود پوزش خواست.

💡 وی با نگاهی شرم الوده به چشمان حاضران خیره شده بود، گویی از تمام کارهای نادرستی که در گذشته انجام داده بود، بسیار پشیمان بود.

💡 شاعر با کلمات خود، تصویر زنی را ترسیم کرد که شرم الوده و خجالت‌زده، از نگاه سنگین و قضاوت‌گرانه مردم در آن محفل بزرگ فراری بود.