شاخ به شاخ پر

شاخ به شاخ پریدن. [ ب ِ پ َدَ ] ( مص مرکب ) برای فرار از مُلزم و مُجاب شدن هر لحظه سخن را بسوئی گردانیدن. ( امثال و حکم دهخدا ).

💡 به ایوان خرامد گل از طرف شاخ به بستان خرامند خوبان ز کاخ

💡 ما سینه زنیم بر در و بام قفس چندان که پرد مرغ چمن شاخ به شاخ

💡 به دل کشتم درختی کش ز هر شاخ به جای هر گلم خاری به در کرد

💡 از دستبرد سنگ حوادث چه غافل است مرغی که شاخ شاخ به گلزار می پرد

💡 چون بلبل تصویر به یک شاخ نشستی زافسردگی از شاخ به شاخی نپریدی

💡 مغزش ز نسیم سحری گشت پریشان زین جرم که شد شاخ به دیوار شکوفه