سید عبدالحسین شرفالدین، فقیه و عالم برجسته، در یکی از روزهای سال ۱۲۹۰ هجری قمری در شهر کاظمین دیده به جهان گشود. ایشان در دامان پرمهر مادر پاکدامن و مهربانش، «زهرا صدر»، و تحت نظارت دقیق و هدایت پدر دانشمند و روحانیاش، «سید یوسف شرفالدین»، مراحل اولیه حیات خود را سپری کرد. در یکسالگی، پدرش به سبب لزوم تعقیب مراحل عالی تحصیل، تصمیم به مهاجرت به نجف اشرف گرفت و بدین ترتیب، سید عبدالحسین به همراه والدین خود راهی آن دیار علم و فضیلت شد. او در ششسالگی به مکتبخانه سپرده شد تا قرآن کریم را نزد معلمان متدین فرا گیرد و در هشتسالگی، پس از بازگشت خانواده به جبل عامل، تحصیلات خود را در محضر پدر آغاز نمود. در آنجا، سالها به مطالعه عمیق در ادبیات عرب پرداخت و دانش خود را در علوم صرف، نحو، لغت، معانی، بیان، بدیع، شعر، انشا، تاریخ و فن خطاطی با تمرین و ممارست به کمال رساند.
پس از آنکه دانش لازم و ضروری در حوزههای ادبیات، منطق و اصول فقه را با موفقیت کسب کرد، تحصیلات فقهی خود را تحت نظر پدرش پیگیری نمود. با عزمی راسخ، کتابهای فقهی مهمی چون «نجاة العباد»، «المختصر النافع فی فقه الإمامیة» و «شرایع الاسلام» را به نحو شایستهای فرا گرفت. علاوه بر این متون تخصصی، سید شرفالدین با شور و اشتیاقی جوشان به مطالعات گسترده و عمیقی در زمینههای تفسیر، اخلاق، اعتقادات و تاریخ روی آورد و با پرورش استعداد درخشان خود، به دانستنیهای فراوانی دست یافت. در همین دوران بود که با پیشنهاد والدین خود، با دخترعمویش پیمان زناشویی بست.
در سال ۱۳۱۰ هجری قمری، سید شرفالدین به همراه مادر، همسر و برادرش به عراق بازگشت و به توصیه پدربزرگش، آیةالله سید هادی صدر، و دیگر آشنایان، راهی سامرا شد. در آنجا، پس از گفتگو و تبادل نظر با دایی دانشمند خود، آیةالله سید حسن صدر، تحصیلات فقهی و اصولی خود را نزد دو استاد برجسته حوزه علمیه سامرا، یعنی شیخ حسن کربلایی (متوفی ۱۳۲۲ ق) و شیخ باقر حیدر (متوفی ۱۳۳۳ ق)، آغاز کرد. همچنین، ایشان هر صبح جمعه با اشتیاقی وصفناپذیر، در درس اخلاق حکیم الهی، آیةالله شیخ فتحعلی سلطانآبادی، شرکت میجست و عطش معنوی خویش را از آن چشمه عشق حق سیراب مینمود. سرانجام، پس از گذشت یک سال، با ترک سامرا به مقصد نجف اشرف توسط مرجع تقلید شیعیان، آیةالله میرزای شیرازی، شرفالدین نیز به همراه دیگر عالمان و مدرسان آن حوزه، راهی دیار عشق و قبله طالبان علم شد.
