سخن افرین

( سخن آفرین ) سخن آفرین. [ س ُ خ َ ف َ ] ( نف مرکب ) کنایه از شاعر کامل سخن. ( آنندراج ).

( سخن آفرین ) کنایه از شاعر کامل سخن

💡 در مدح او بود سخن آفرین سرای ای ز آفرین سرشته ترا عالم آفرین

💡 سخن چون سخن آفرین آفرید همه ما سوی از سخن شد پدید

💡 صائب علاج آتش سوداست چوب گل کار عدو به کلک سخن آفرین گذار

💡 منم صائب امروز بر لوح خاک اگر یک سخن آفرین مانده است

💡 باد به دریای سخن آفرین بیدل دانا که ازو نکته‌هاست!

💡 از این رهگذر بود کاین کمترین شدم پیرو آن سخن آفرین