ستوه گشتن

ستوه گشتن. [ س ُ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) بجان آمدن. سخت درماندن. خسته شدن. ملول گشتن:
در کارها بتا ستهیدن گرفته ای
گشتم ستوه از تو من از بس که بستهی.بوشعیب.ز رفتن چو گشتند یکسر ستوه
یکی ژرف دریا از آن روی کوه.فردوسی.وز تو ستوه گشت و بماندی از او نفور
آن کس کز آرزوت همی کرد دی نفیر.
ناصرخسرو ( دیوان چ کتابخانه طهران ص 52 ).
وز رنج روزگار چو جانم ستوه گشت
یک چند با ثنا بدر پادشا شدم.ناصرخسرو.

بجان آمدن سخت درماندن

💡 مرا کایم از کاه‌بَرگی ستوه چه باید گران‌بار گشتن چو کوه‌؟

💡 به دریا کنار و به هامون و کوه بسی گشت تا شد ز گشتن ستوه