ز دست برگرفتن

ز دست برگرفتن. [ زِ دَ ب َ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) کشتن. از دست دادن. در شرفنامه آمده: ز دست بر گیرم، یعنی بکشم:
بخشم گفتی زودت ز دست برگیرم
چه گویمت که بدستت در است و بتوانی.ظهیر فاریابی.از دست برگرفتن. نیست و نابود کردن. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به از دست برگرفتن شود.

کشتن از دست دادن

💡 بسی به پای هوس گشتم و ندیده رخش یقین شدم که نگارم ز دست خواهد رفت

💡 بجز وصال دعایش ز دست برناید مراد آن به اجابت نمی شود مقرون

💡 عصا ز دست تو انگشت رهنما دارد توگرنه‌کوردلی از عصا چه می‌جویی

💡 رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم در بیخودی مطلق با خود چه نیک شادم

💡 نه روزگار وفا کرد با من و نه نگار ز دست رفت جهان را چو روزگار از دست