روفت گر

روفت گر. [ گ َ ] ( ص مرکب ) روفته گر. سپور. رفتگر. شوله روب. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به رفتگر شود.

یا روفته گر. سپور. رفتگر. شوله روب

💡 به سلطانی چو شه نوبت فرو کوفت غبار فتنه از گیتی فرو روفت

💡 فتادن هر کجا می خواست پایش نسیم از شاخ گل می روفت جایش

💡 او گمان دارد که با من جور کرد بلک از آیینهٔ من روفت گرد

💡 کسی کو از کله خس زیر پا روفت بباید کفش بر سر محکمش کوفت

💡 کرد نادیده و در خانه بکوفت کای کنیزک چند خواهی خانه روفت