رخت دار

رخت دار. [ رَ ] ( نف مرکب ) رخت دارنده. کسی که جامه های پوشیدنی سپرده به اوست. ( ناظم الاطباء ). منصبی در دوره قاجاریه. یکی از شغل های درباری بزمان سلاطین قاجار برای داشتن لباس های شاه. ( یادداشت مؤلف ).

رخت دارنده کسی که جامه های پوشیدنی سپرده باوست.

💡 وگر گوید که در دریا فکن رخت روی با رخت و منت دار از بخت

💡 ماییم و دل صاف چو آیینه چه داری محروم ز عکس رخت آیینه ما را

💡 ای رخت تاب آفتاب ازل روشن از تو قصور دار سلام

💡 راز داران خیال رخت از دیده پاک سینه را چون گل آیینه به شبنم گیرند

💡 ای رخت چون صبح عید و گیسویت چون شام یلدا بوالعجب صبحی و شامی همچنان داری به یکجا

💡 به هرچت سرایم فرا دار گوش به تن همچو من رخت رهبان بپوش