خیار زمانی

[ویکی فقه] خیار زمانی‏ از انواع خیارات در بیع است. از آن در باب تجارت سخن گفته ‏اند.
خیار زمانی خیار محدود به زمانی معیّن می باشد.
احکام خیار زمانی
خیار به لحاظ محدودیت و عدم محدودیت زمانی به خیار زمانی و غیر زمانی تقسیم می‏شود. خیار زمانی یا از سوی شارع محدود به زمانی خاص است، مانند خیار حیوان و یا از سوی دو طرف معامله، مانند خیار شرط. مقابل آن خیار غیر زمانی است که محدود به زمانی خاص نیست، مانند خیار غبن، خیار عیب و خیار رؤیت.
از قواعد مشهور فقهی، قاعده تلف در زمان خیار است؛ بدین معنا که چنانچه کالا یا بهای آن در زمان خیار تلف شود، از جیب کسی رفته که خیار ندارد. برخی‏ گفته ‏اند: ظاهر گفتار فقها (تلف در زمان خیار) خیار زمانی است. در نتیجه، قاعده شامل خیار غیر زمانی نمی‏شود.
از برخی نقل شده که حصول ملکیت در خیار زمانی منوط به پایان یافتن مدت خیار یا اسقاط آن است. در نتیجه، به صرف عقد ملکیّت حاصل نمی‏شود.

💡 محبوبیت ساندویچ خیار به عنوان یک «خوراکی لذیذ» طبقه بالا در دوره ادوارد به اوج خود رسید، زمانی که نیروی کار ارزان و زغال سنگ فراوان تکنیک‌های جدیدی را برای تولید خیار در گرمابه‌های زیر شیشه در بیشتر ایام سال امکان‌پذیر کرد. با کاهش محبوبیت چای به عنوان یک وعده غذایی در بریتانیا، محبوبیت ساندویچ‌های خیار کاهش یافت، اما هنوز هم اغلب در چای، ناهار و مجالس سرو می‌شود. اکثر باشگاه‌های کریکت انگلیسی سرکه مالت و فلفل آسیاب شده را به داخل ساندویچ عرضه می‌کنند و این ساده‌ترین شکلی است که معمولاً در انگلستان استفاده می‌شود.