خویشتن شناسی

💡 در مرحله‌ای که تفکر فلسفی در یونان باستان در حال انعقاد بود، تمام مرجعیتهای سنتی در مقابل تفکر منطقی متزلزل شده و اعتبار خود را از دست می‌دادند. شعار این جریان این بود که: هیچ مطلبی درست نیست مگر آنچه «من» بتوانم با دلایل قاطع برای خودم توجیه کنم، و تفکر «من» بتواند درباره‌اش به خویشتن حساب پس دهد. این روحیه در تمام نوشته‌های ایونیایی از مردم شناسی و جغرافیا و تاریخ گرفته تا کتاب‌های طبی حکمفرماست. در تمام این کتاب‌ها انتقاد از طریق «ضمیر اول شخص مفرد» یعنی از طریق «من» انجام می‌گیرد! مثلاً هکاتئوس نخستین مُبدع جغرافیا و مردم‌شناسی کتاب خود را با با عنوان «علم انساب» چنین آغاز می‌کند: «هکاتئوس اهل ملطیه چنین می‌گوید: هر مطلبی را آنگونه که به نظرم موافق حقیقت می‌نمود نوشته‌ام زیرا سخنان یونانیان گوناگون است و به نظر من مُضحک.»(۱)

💡 در فلسفه یونانی، خویشتن شناسی به عنوان اولین و مهم‌ترین قدم برای دستیابی به حکمت و زندگی با آگاهی و معنا توصیف شده است.

💡 بسیاری از روان‌شناسان معتقدند که بدون خویشتن شناسی، فرد نمی‌تواند روابط سالم و مستقلی را با دیگران در جامعه برقرار و حفظ کند.

💡 فرآیند خویشتن شناسی نیازمند شجاعت بسیار زیاد است تا انسان بتواند با نقاط ضعف و توانایی‌های واقعی خود به صورت صادقانه روبرو شود.