خواجه وش

خواجه وش. [ خوا / خا ج َ / ج ِ وَ ] ( ص مرکب ) کدخدامنش. ( یادداشت بخط مؤلف ):
از سوی خانه بیامد خواجه اش
بر دکان بنشست فارغ خواجه وش.مولوی.مرد خواجه وش و رعیت شکل بود و خود را خلع کرد. ( از تذکره دولتشاه سمرقندی در شرح حال ابن یمین ).

کدخدا منش

💡 خراباتست و ما سرمست و ساقی جام می بر دست نیاید عقل اگر آید مگر خواجه ولو باشد

💡 ای خواجه ز فکر گور غم می‌باید اندر دل و دیده سوز و نم می‌باید

💡 یک بنده نمی‌یابم، هنجار وفا دیده یک خواجه نمی‌بینم بر صوب کرم رفته

💡 ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی گر خاص توی گنه کنی عام شوی

💡 قیمت تو به قدر همت تو است خواجه ارزد هر آنچه می ورزد

💡 شگفت آیدم از خواجه عیب باده که گفت این که خون خلق حلالست و آب تاک حرام است