حق رای نابرابر

💡 در سال ۱۹۱۰ بود که حق رای عمومی برای همه انتخابات شهرداری و در سال ۱۹۱۳ برای انتخابات سراسری پذیرفته شد. اولین زنی که در پارلمان نروژ، منصب خود را به دست آورد، آنا روگستاد در سال ۱۹۱۱ است. او در کنار محافظه کاران و چپ‌های میانه‌رو در جناح راست سیاسی حضور داشت. با این حال، زنان در سیاست و در استورتینگ نادر بودند.

💡 در حال حاضر 56 کشور، عضو رسمی این پیمان هستند که از آن میان، ۲۹ کشور (شامل ۱۲ کشور اولیه) در آن حق رای دارند. اعضای مشاور شامل ۷ کشور می‌شود که ادعای مالکیت بر بعضی مناطق جنوبگان را دارند. ۴۶ عضو بدون ادعای مالکیت، ادعاهای مالکیت میان خود و کشورهای غیر عضو را نمی‌پذیرند. 27 کشور اعضا غیر مشورتی می باشند

💡 حقوق سیاسی از عدالت طبیعی در حقوق، مانند حقوق متهم، از جمله حق دادرسی منصفانه، تشریفات لازم، حق فرجام‌خواهی، حقوق مشارکت در جامعه مدنی و سیاست نظیر آزادی انجمن، حق تجمع، حق دادخواست، حق دفاع از خود، و حق رای.

💡 سیستم‌های انتخاباتی که باعث ایجاد حق رای نابرابر میان ساکنان مناطق مختلف می‌شوند، می‌توانند منجر به کاهش اعتماد عمومی به نتایج انتخابات‌های ملی گردند.

💡 مخالفان اصلاحات سیاسی معتقدند که توزیع صندلی‌های پارلمان بر اساس جمعیت، مانع از بروز حق رای نابرابر و تبعیض علیه مناطق پرجمعیت در کشور است.

💡 در بحث‌های حقوق بشر، ایجاد هرگونه حق رای نابرابر بر اساس نژاد یا طبقه اجتماعی، به عنوان یکی از بزرگترین آسیب‌ها به عدالت دموکراتیک شناخته می‌شود.