حست حست

حست حست. [ ح َ ح َ ] ( اِ صوت مرکب ) حکایت کندی حرکت چاروا و ستور:
او هست حست حست و من او را بچوب و سنگ
سوی عزیز دولت و دین تاز تاز تاز.روحی ولوالجی.

💡 نزديك شدن اين دو خط سير با يكديگر بر حست اتفاق و تصادف نيست، بلكه نزديكىآن دو با يكديگر، يكى از دلايل بستگى زندگانى ذهنى و زندگانى خارجى است كه درهر يك از ادوار وجود، مظاهر آن ديده مى شود.)(71)

💡 حس مغز تنست و مغز حست جانست چون از تن و حس و جان گذشتی همه اوست

💡 حست بصرى درباره اش مى گويد: او خوانى ابله بود كه خونهاى بسيارى ريخت، ودر اين كار افراط كرد(172).

💡 امام بعد از ابى محمد عليه السلام، پسر والاگهر اوست كه مسمى به اسم مباركرسول خدا صلى الله عليه وآله و مكنى به كنيه طيبه او است. و وانگذاشت پدربزرگوارش فرزندى به حست ظاهر و باطن به غير از آن حضرت. و واگذاشت او را درحالتى كه غايب و مستتر بود

💡 صف جمال میارا که حست اگر اینست به یک کرشمه توان کرد عالمی تسخیر

💡 گر جفت شوی ای حس با آنک حست کرد او وز غیر بپرهیزی باشی سلطان ای جان