حدیث مزید

[ویکی فقه] حدیث مزید، از اصطلاحات بکار رفته در علم حدیث بوده و به حدیثی گفته می شود که نسبت به احادیث هم مضمون آن دارای اضافه ای باشد.
خبر واحد دارای اقسامی است که از جمله آنها حدیث مزید است.حدیث مزید حدیثی است که در متن یا سند آن اضافه ای باشد که در متن یا سند سایر احادیث وارده به همان مضمون نباشد.
اقوال مزید ثقات
در مورد مزید ثقات اقوالی است که به برخی از آنها اشاره می شود:۱- مزید ثقات مورد پذیرش است.۲- مزید ثقات مورد قبول است در صورتی که راوی آن «حافظ» باشد.۳- مزید ثقات پذیرفته است آن گاه که راوی مزید یک نفر و راوی ناقص یک گروه و مجلس حدیث واحد نباشد، به عبارت دیگر این امور سه گانه با هم جمع نشوند.۴- اگر راوی حدیث مزید و حدیث غیر مزید یکی باشد مزید در صورت وجود یکی از دو شرط ذیل پذیرفته است:ا - راوی حدیث مزید اعتراف کند که این حدیث را دو بار شنیده است یک بار با اضافه و یک بار بدون اضافه.ب - راوی بگوید حدیث غیر مزید سبب نسیان و غفلت و… از وی صادر شده است. در غیر این صورت دو روایت متعارض می شوند و باید قواعد باب تعارض اعمال شود.۵- حدیث مزید به هیچ وجه مورد پذیرش نیست.۶- بعضی قائل به تفصیل شده گفته اند: اگر راوی حدیث مزید با راوی حدیث غیر مزید یکی باشد حدیث مزید قابل قبول نیست ولی اگر راوی حدیث مزید شخصی باشد و راوی حدیث غیر مزید شخص دیگری باشد مورد قبول است.
اقسام حدیث مزید
حدیث مزید دو قسم است:۱- متنی.۲- سندی.۳ - حدیث مزید متنی و سندی.۴ - حدیث مختلفبرخی دو قسم دیگر بر آن افزوده و مجموعاً آن را چهار قسم می دانند.
تعبیرات دیگر
...
[ویکی اهل البیت] روایتی است که در متن یا سند آن، زیادتی وجود داشته باشد که درحدیث همسان آن نیست؛
زیادت در متن حدیث مانند خبر نبوی: «جُعِلت لی الارض مسجداً و طهورا» که مشهور چنین روایت کرده اند، ولی به سند دیگری به لفظ (و ترابها طهورا) نقل شده است.(کلمه ترابها به آن افزوده شده)
زیادت در رجال زنجیره سند آن است که روایتی توسط سلسله ای نقل شود که در سند دیگر، یک نفر بر افراد سلسله افزوده شده باشد.
کاظم مدیر شانه چی، درایة الحدیث

💡 علویان تنها گروهی نبودند که از تعارض و اختلافات در زمینه شرعی به تنگ آمده بودند و علیه خلفی عباسی شوریدند. خوارج نیز گروه دیگری از مسلمانان بودند که در زمان خلافت هارون در سال ۱۷۸. ق به فرماندهی ولید بن طریف شاری اقدام کردند و در ارمنستان و آذربایجان نیز نفوذ کردند و با تهدید سواد در عراق تا حلوان پیش رفتند. در سال ۱۷۹. ق هارون که متوجه فعالیت این گروه شده بود، یزید بن مزید شیبانی را با نیروی نظامی خود به سوی آن‌ها فرستاد و دو طرف در حدیث الفرات با یک‌دیگر برخورد کردند و سپاه عباسیان موفق شد تا خوارج را شکست دهد.