تهی اغوش

( تهی آغوش ) تهی آغوش. [ ت َ / ت ِ / ت ُ ] ( ص مرکب ) خالی بودن آغوش از معشوق. ( آنندراج ). محروم از معشوقی که در آغوش گیرد. ( ناظم الاطباء ). تنها. بی کس. بی یار:
بر تهی آغوشی خود آه حسرت می کشم
هرکجا بینم کشد شمعی به بر پروانه را.صائب ( از آنندراج ).

( تهی آغوش ) خالی بودن آغوش از معشوق محروم از معشوقی که در آغوش گیرد

💡 از نسیمش خاک تو خاموش گشت وز گل و ریحان تهی آغوش گشت

💡 بی تو امشب بس که احوال خرابی داشتم از تهی آغوش خود پیچ و تابی داشتم

💡 مکش زین بیش، ای سرو سهی از غیرتم، تا کی تو در آغوش غیر و، من تهی آغوش بنشینم

💡 بر تهی آغوشی خود آه حسرت می کشم هر کجا بینم کشد شمعی به بر پروانه را

💡 بر تهی آغوشی خود گریه صائب می کنم چون ببینم هاله در آغوش گیرد ماه را