تداعی ازاد

تداعی آزاد
{free association} [روان شناسی] در روان کاوی، روشی که در آن فرد آنچه را به ذهنش خطور می کند، شامل واژه و عدد و تصویر و رؤیا، بدون توجه به ارتباطشان با یکدیگر، بیان می کند

تداعی آزاد. تداعی آزاد در روان کاوی به روشی گفته می شود که در آن بیمار هر آنچه را که به ذهنش خطور می کند، بیان می نماید. در واقع مبنای تداعی آزاد بر این اصل استوار است که فرد هر آنچه را که به ذهنش می رسد به زبان آورد. بیماران باید بدون نگرانی در بارهٔ دردناک، خجالت آور یا غیر منطقی بودن افکارشان حرف بزنند. به افکار اجازه داده می شود تا آزادانه از موضوعی به موضوع دیگر بروند. بدون آنکه خود - سانسوری داشته باشند. هدف از تداعی آزاد، کاهش مقاومت های دفاعی است به طوری که افکار و احساس های نا هشیار بتوانند ظاهر شوند. هدف از روانکاوی این است که تعارض ها ( احساسات و انگیزه|انگیزه های واپس رانده شده ) وارد هشیاری شوند تا به شیوهٔ منطقی تر و واقع بینانه تر بتوان با آن ها برخورد کرد. تداعی آزاد کار آسانی نیست. در گفتگو، انسان ها معمولاً تلاش می کنند تا رشتهٔ کلام را از دست ندهند و افکار نا مرتبط را بیان نکنند. با تمرین، تداعی آزاد آسان تر می شود؛ اما افرادی که حتی از روی اراده ( یا هشیارانه ) سعی می کنند افکار خود را آزاد بگذارند، گاهی متوجه می شوند که خودشان سد شده اند و نمی توانند جزئیات یک رویداد را به خاطر بیاورند، یا نمی توانند بعضی افکار خود را کامل کنند. فروید عقیده داشت که علت سد شدن ( بلوکینگ ) یا مقاومت این است که کنترل ناهشیار بر موضوعات حساس فعال می شود و هم چنین این ها دقیقاً همان موضوعاتی هستند که باید مورد کندوکاو قرار گیرند.

تداعی آزاد. تداعی آزاد (free association)
(یا: تداعی معانی) فنی در روان کاوی، که در آن بیمار تشویق می شود افکار خود را و هرچه به ذهنش می آید، هرچند به ظاهر کم اهمیت و نامربوط، بدون احتیاط و با صدای بلند بازگو کند. زیگموند فروید در مقام مبدع این روش ادعا کرد که در اظهارات بدون اجبار بیمار، امیال ناخودآگاه و ناکامی ها سهواً ظاهر می شود و اجازه می دهد که روان کاوی، تا جایی پیش رود که معمولاً مقاومت یا واپس رانی (سرکوبی) آشکار شود و در افشای شخصی تداخل کند. فروید تداعی آزاد را جانشین هیپنوتیسم (خواب مصنوعی) کرد. فرآیند تداعی آزاد، که امروزه در روان کاوی کاربرد گسترده ای دارد، معمولاً با تحریک بدون هیجان، از سوی روان کاو، تسهیل می شود.

💡 ریکور توضیح می‌دهد که در بخش دوم کتاب، روان‌کاوی را در ارتباط با دیدگاه‌های دیگر در درجه اول مورد بحث قرار می‌دهد تا نشان دهد که چگونه با آن‌ها تفاوت دارد و با آن‌ها مخالف است. او استدلال می‌کند که می‌توان آن را هم به‌عنوان یک «انرژی» درک کرد، از این نظر که مستلزم «تبیین پدیده‌های روانی از طریق تضاد نیروها» است و هم به‌عنوان «هرمنوتیک»، به این معنا که مستلزم «تفسیر معنای ظاهری از طریق معنای نهفته» است.» او نظریه‌های فروید در مورد رانه مرگ، سازوکار دفاعی، همجنس‌گرایی، نهاد، خود، فراخود، هم‌ذات‌پنداری، لیبیدو، متاروان‌شناسی، خودشیفتگی، عقده ادیپ، اصل لذت، نیمه‌هشیار، دستگاه روانی، رشد روانی جنسی، اصل واقعیت، والایش، انتقال، ذهن ناهشیار و همچنین رؤیاپردازی، نظریه اغواگری فروید و روش تداعی آزاد را مورد بحث قرار می‌دهد.

💡 فروید برای درهم‌شکستن این مقاومت روانی بیمار از روش تداعی آزاد استفاده می‌کرد، روشی که در آن بیمار را در اتاقی نیم‌روشن می‌خوابانید و برخی از نکته‌های مهم زندگی او را، که احتمالاً به بیماری‌اش مربوط بودند، بر زبان می‌آورد و از او می‌خواست که بدون هیچ‌گونه مقاومتی هرچه براثر شنیدن آن نکات از خاطرش می‌گذرد را بیان کند.