بلاغی محمدجواد

بَلاغی، محمدجواد (نجف ۱۲۸۲ـ۱۳۵۲ق)
مفسر، عالم، متکلم و شاعر شیعی؛ پسر علامه شیخ حسن بلاغی. در ۱۳۰۶ق برای ادامۀ تحصیل به کاظمین رفت. در ۱۳۱۲ق به نجف بازگشت و نزد مشایخ حوزۀ نجف، به ویژه آقارضا همدانی، آخوند خراسانی و سید محمد هندی درس خواند. در ۱۳۲۶ق به سامرا رفت و از درس میرزا محمدتقی شیرازی بهره مند شد. سپس به کاظمین رفت (۱۳۳۶ق) و در کنار میرزای شیرازی به مبارزه با انگلیسی ها برخاست. پس از پیروزی انقلاب عراق (۱۳۳۷ق)، تا پایان عمر به نجف رفت و به تدریس و تألیف پرداخت. با زبان های انگلیسی، عبری و ارمنی آشنا بود و اطلاعات عمیقی از مذاهب و کتب مقدس نصارا و یهود داشت. از معدود علمایی بود که در برابر مسیحیان، یهودیان، مادیون و هجوم فرهنگی غرب ایستاد و با قلم و زبان به ردّ آنان پرداخت. برخی از آثارش به انگلیسی و چند زبان دیگر ترجمه شد. قصایدی به عربی در میلاد امام حسین (ع) و امام قائم (عج) سروده که معروف است. از آثار چاپی اوست: تفسیر ناتمام آلاءُالرَّحمن؛ الرَّحْلَة المَدِرِسیَّة/المدرسة السَیّارة؛ که مناظره ای در نقد مسیحیت و یهودیت است؛ اَنوارُ الْهُدی؛ بُطْلانُ الْعَوْلِ وَ التَّعصیب؛ اَجْوِبَة الْمَسائِلِ البَغدادِیَّه؛ اَعاجیبُ الاَکاذیب؛ اَلتَّوحید و التَثلیث؛ اَلهُدی الی دینِ المُصطَفی در ادیان و مذاهب؛ مَصابیحُ الهُدی؛ رسالة فی رَدِّ الوَهّابیَه.

[ویکی نور] علامه محمدجواد بلاغی، در ماه رجب 1282ق، در یکی از محله های نجف (محله براق)، در خانه دانشمند عامل و روحانی فاضل، علامه شیخ حسن بلاغی، دیده به جهان گشود. وی پس از دوران کودکی، قدم به حوزه نجف نهاد و علوم مقدماتی را در حضور علمای نجف فراگرفت و تا 24سالگی از اساتید بزرگ آن حوزه عظیم، استفاده های علمی و معنوی فراوانی برد.
در سال 1306ق، به شهر کاظمین رفت و مدت شش سال در این شهر به تحصیل و تهذیب پرداخت و تا سال 1312ق، در آن شهر ماند. در سی سالگی به زادگاهش، نجف اشرف بازگشت و در درس سرآمدترین استوانه های علمی و عملی عصر خویش حاضر شد و به مدت 14 سال در آنجا به تحصیل علم و معنویت پرداخت.
علامه بلاغی در سال 1326ق، وارد شهر مقدس سامرا شد و در درس مرجع مجاهد و رهبر انقلابی میرزا محمدتقی شیرازی شرکت جست و به مدت ده سال از محضر وی استفاده برد. او تا سن 54سالگی در درس میرزای شیرازی شرکت نمود. از دیگر اساتید ایشان می توان به کسانی چون: شیخ محمد طه نجف، حاج آقارضا همدانی، شیخ محمدکاظم خراسانی، سید حسن صدرالدین کاظمی، شیخ محمدحسن مامقانی، میرزا حسین نوری و سید محمدحسن هاشم هندی غروی نام برد.
این عالم وظیفه شناس که از تبار روحانیتی بیدار و آگاه بود، در پی استقلال طلبی کشور عراق از یوغ استعمار انگلیس، در سال 1336ق، برای بار دوم آهنگ شهر کاظمین کرد و به صف مجاهدان پیوست.
برخی از شاگردان ایشان عبارتند از: سید شهاب الدین مرعشی نجفی، سید ابوالقاسم خوئی، سید هادی میلانی، سید محمدصادق بحرالعلوم، محمد مهدوی لاهیجی، ذبیح اللّه محلاّتی، محمدرضا طبسی نجفی، میرزا محمدعلی مدرس خیابانی، سید مرتضی لنگرودی و...
آثار وی در زمینه های گوناگونی چون: فقه، تفسیر، تاریخ، اصول فقه، عقاید و ردّ یهود و نصارا و مادیون و بابیّت و بهائیت تدوین یافته است:

💡 محمدجواد بلاغی نجفی متکلم، مفسر، فقیه، اصولی، شاعر و ادیب، (زادهٔ ۱۲۸۲ و درگذشتهٔ ۱۳۵۲ در نجف) روحانی شیعه عراقی است.