بدیع در قران

[ویکی فقه] بدیع در قرآن. بدیع، ذات بی مانند، آفریدگار مخلوقات بدون نمونه پیشین، از اسما و صفات الهی است.
. در صورت اول بدیع به معنای موجود بی مانند و بی نظیر است؛ ولی در صورت دوم می تواند مفید یکی از دو معنای زیر باشد:۱. معنای فاعلی (مبدِع)؛ یعنی کسی که آفریدن او جدید و بدون سابقه و نمونه پیشین است. ۲. معنای مفعولی (مبدَع)؛ یعنی پدیده ای که به طور جدید و بدون سابقه و نمونه قبلی آفریده شده است.
واژه بدیع در قرآن
بدیع از اسماء حسنای الهی است که در قرآن دو بار به صورت «بَدیعُ السَّموتِ وَالاَرض» به کار رفته است
واژه بدیع در روایات
همچنین در روایات نبوی و نهج البلاغه و ادعیه به این اسم اشاره شده است.
بدیع اسمی از اسمای حسنای الهی
...

💡 هنر گچ‌بری در دوره زندیان هنر آفرینی‌های فراوان و ارزشمند از گچ‌بری، مقرنس بندی گچی، ترنج اندازی همراه با گل و گیاه و نقوش بدیع در آثار شهرهایی چون شیراز و به‌خصوص در عمارت کلاه فرنگی، مقبره اولیه خان زند (وکیل الرعایا) که امروز موزه پارس می‌باشد به وجود آمد.

💡 چون سر انگشت قلم گیر من از خط بدیع در خط مهر من انگشت نمائید همه

💡 همچنین از برخی ترانه‌های علیرضا بدیع در تیتراژ پایانی مجموعه‌های تلویزیونی نظیر سریال یادداشت‌های یک زن خانه‌دار استفاده شده‌است.

💡 الحق این تهنیت دلکش و این نظم بدیع در خور بزمگه حضرت محی السنن است

💡 اقدامات سیاسی طاهر در اواخر دورهٔ حیاتش و نتایج این اقدامات پس از مرگ او، منجر به ایجاد تحولی عظیم و بدیع در شرق خلافت اسلامی گردید که حاصل آن همچون یادگاری از طاهر بن حسین برجای ماند و در قالب حکومت نیمه مستقل طاهریان، در خراسان و قلمرو شرقی خلافت، سر برآورد.

💡 تجربیات سریالی لین در زمان ساخت اثری بدیع در نظر گرفته می‌شد؛ تا حدی که اوئدا یاسویوکی، تهیه‌کنندۀ سری، آن را «یک ریسک بزرگ» تلقی می‌کرد.