بدیع بلخی. [ ب َ ع ِ ب َ ] ( اِخ ) ابومحمد بدیعبن محمدبن محمود بلخی. از شاعران نیمه دوم قرن چهارم هجری و معاصر طاهربن فضل بن محمد چغانی ( درگذشته بسال 381 هَ. ق. ) و همچنین معاصر دقیقی بوده است. از اشعار او در لباب الالباب چ لیدن ج 2صص 22 - 23 چ سعید نفیسی ص 260 و مجمعالفصحا صص 174 -175 آمده است. رجوع به این دو متن و فرهنگ سخنوران و تاریخ ادبیات در ایران تألیف صفا ج 1 ص 426 شود.
ابو محمد بدیع بن محمد بن محمود بلخی از شاعران نیمه دوم قرن چهارم هجری و معاصر طاهر بن فضل بن محمد چغانی و همچنین معاصر دقیقی بوده است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 فارسنامه کتابی است دربارهٔ تاریخ و جغرافیای پارس که در دههٔ نخست سده ششم هجری قمری نوشته شده است. نام نویسندهٔ کتاب مشخص نیست، ولی نویسنده خود در دیباچهٔ کتاب نسبِ نیایش را از بلخ و خویشتن را زاده و پرورده در پارس ذکر میکند. از این رو، معمولاً از وی با نام ابن بلخی یاد میشود. بخش جغرافیای فارسنامه به خاطر اطلاعات بدیعی که در آن یافت میشود نزد پژوهشگران بسیار ارزشمند است؛ بخش تاریخ کتاب عمدتاً منطبق بر تواریخ پیشین یا حتی مأخوذ از آنهاست، گرچه گاه اطلاعات اضافهای هم در آن یافت میشود؛ بخش تاریخ این اهمیت را دارد که نخستین تألیف (در مقابل ترجمه) پیرامون تاریخ ایران به زبان فارسی است که به دست ما رسیده است.
💡 ادیبان و شاعران فارسیزبان توجه ویژهای به مسئلهٔ اخلاق داشتند و کمتر کتاب منثور و منظومی در ادبیات فارسی بدون نکات اخلاقی پیدا میشود؛ چنانکه دانشپژوه تعداد ۱۴۶ کتاب اخلاق فارسی را فهرست کرده است. کیکاووس، علاوه بر منابع فوق، تحت تأثیر شاعران دورهٔ اسلامی پیش از خود، همچون فردوسی، رودکی، ابوشکور، بدیع و شهید بلخی بوده است.
