الوده دامن

( آلوده دامن ) بدنام، گناهکار، بدکار.

( آلوده دامن ) ( صفت ) آلوده دامان مقابل پاکدامن.

💡 بر لون چرخ نام شفق چون بهانه ایست او خود به خون مرد و زن آلوده دامن است

💡 تو باری ای که ره داری به گرد کعبهٔ کویش دعایی در حق کار من آلوده دامن کن

💡 مبین بصورت آلوده دامنان زنهار که خار بهتر از آن گل که در گل افتاده

💡 به باده گر بودم میل شاعرم نه فقیه سخن چه ننگ ز آلوده دامنی دارد

💡 اگرچه می رود آلوده دامن ابن حسام به ذیل عاطفت سایه ی الاه کشید