ارای کلامی هشام بن حکم

💡 به‌نوشتهٔ جعفریان، بیشتر علما و بزرگانِ شیعه مانند هُشام بن سالم، عبدالله بن ابی‌یَعفور، عمر بن یزید بَیّاع سابِری، محمد بن نُعمان، مُؤمنُ الطّاق، عُبَید بن زُراره، جَمیل بن دَرّاج، اَبان بن تَغلِب و هشام بن حکم، امامتِ موسی کاظم را پذیرفتند.

💡 در اعتقادات این گروه آورده‌اند که آنان معتقدند خداوند قبل از خلقت شر، از وجود آن ناآگاه بوده است. اسفراینی این دیدگاه را به هشام بن حکم نسبت داده است و وی را با مومن الطاق در اعتقادات ظاله همراه دانسته است. شهرستانی اعتقاد دیگری را به آنها نسبت می‌دهد که خداوند نور است و به صورت آدمی است. این گروه امامان شیعه را از علی بن ابی طالب تا موسی کاظم پذیرفته‌اند و جزء واقفیه نبودند.

💡 در مباحث مربوط به تاریخ اندیشه اسلامی، ارای کلامی هشام بن حکم به عنوان یکی از نظریات برجسته در دوران اولیه قرون نخستین شناخته می‌شود.

💡 تحلیل ارای کلامی هشام بن حکم به ما کمک می‌کند تا با چالش‌های فکری و اعتقادی که در صدر اسلام وجود داشت، بیشتر آشنا شویم.

💡 بسیاری از فیلسوفان بزرگ، ارای کلامی هشام بن حکم را در تقابل با دیدگاه‌های سایر مکاتب کلامی آن دوران مورد بررسی و نقد قرار داده‌اند.