ابونصر ابن صباغ

[ویکی فقه]
ابوالفدا نام وی را یوسف ضبط کرده است. وی در بغداد متولد شد و از افرادی چون ابوالحسین محمد ابن حسین فضل قَطّان و ابوعلی حسن بن شاذان حدیث شنید و نزد قاضی ابوالطیب طاهر بن عبدالله طبری فقه آموخت.

💡 شيخ، در اصطلاح محدثين ايشان، استاد كامل را مى گويند و عبداللّه بن محمّد مطبرىمدنى شافعى مذهب اشعرى اعتقاد نقش بندى طريقت، در خطبه كتاب (رياض الزاهره فىفضل آل بيت النبى و عترتهِ الطاهره عليهم السلام ) گفته كه: (جمع كردم در اين كتاب، آنچه مطلع شدم بر آن از آنچه وارد شده در اين شاءن و اعتناء نموده بهنقل آن علماى عاملين اعيان و بيشتر آن از فصول المهمه است از ابن صباغ مالكى و از جوهرشفاف خطيب. الخ )

💡 ابن صباغ مالكى از شيخ كمال الدين بن طلحهنقل مى كند كه او گفت: ((اميرالمؤ منين على عليه السّلام و زين العابدين على بن الحسينعليهماالسّلام از دنيا رفتند و على بن موسى عليهماالسّلام جايگزين آنان شد و در واقعثالث آن دو بزرگوار بود، كسى كه با دقت وفكر، آن حضرت را مطالعه كند، متوجهخواهد شد كه وارث آن دو بزگوار است در ايمان و علوّ شاءن و ارتفاع مكان و كثرت اعوانو ظهور برهان )).

💡 28- از جمله محدثين و مؤ لفينى كه اين احاديث رانقل كرده اند، مى توان احمد بن حنبل در مسند، ج 1، ص 544، ش 3052 وج 5، ص 79، ش16540 و ج 7، ص 415، ش 25969. نسائى در خصايص، ص 3 و خطيب بغدادى درتاريخ بغداد، ج 10، ص 278.ابن عساكر شافعى در تاريخ دمشق در ترجمه على عليهالسّلام، ج 1، ص 250، ح 320. ابن صباغ مالكى درالفصول المهمة، ص 26. ذهبى در ميزان الاعتدال، ج 2 ص 381، ش 4154، و غير ايشانرا نام برد.

💡 اگر بخواهيم اقوال علما و بزرگان اهل سنت را كه در تعريف و توصيف آن حضرت گفتهاند، متذكّر شويم بحث به درازا كشيده واز موضوع اين كتاب خارج مى شود، كسانى كهمايلند بيشتر در رابطه با آن حضرت بدانند، به كتابهاىملل و نحل شهرستانى، مطالب السؤ ول شافعى وفصول المهمه ابن صباغ مالكى و غير آن و يا به كتاب الامام الصادق والمذاهب الاربعة،(161) مراجعه فرمايند.

💡 ابن صباغ دانشمند سنى، در فصول المهمه، پيرامون شخصيت امام مى نويسد: (او امامهفتم بود. امامى بزرگ قدر، بى نظير، در استدلال و منطق بى مانند، تا سپيده دم درحال عبادت، روزها روزه دار، از بسكه با گذشت بود به كاظم، توصيف گرديد، مردمبين النهرين او را باب الحوائج مى دانستند چون زندگى خود را براى رفع حوائج ونيازهاى اجتماعى، وقف كرده بود.) (99)