ابن صباغ علی بن محمد

💡 مؤنسه بکری (۱۳۷۷ - ۱۴۴۷) (نسب: مؤنسه بنت محمّد بن علی بن محمد بکری غضائری) بانوی محدّث مصری در نیمهٔ اول سدهٔ نهم هجری بود. از پدرش و دو تن دیگر از علمای روزگارش، علم حدیث آموخت. اجازهٔ نقل روایت از ۵ تن علمای روزگارش را گرفت. برهان‌الدین قیراطی از استادان برجستهٔ او و شمس‌الدین سخاوی از شاگردانش بود. در ۱۷ ربیع‌الاول ۸۵۱ق در مکه درگذشت.

💡 علی بن محمد بن یونس عاملی نباطی بیاضی بقاعی، که به زین الدین و ابومحمد شهره است، یکی از مفسران و متکلمان و ادیبان شیعه بوده‌است که در قرن نهم می‌زیسته‌است. وی در رمضان سال ۷۹۱ در نبطیه جبل عامل به دنیا آمده و در سال ۸۷۷ ه‍.ق از دنیا رفته‌است. وی توسط مجلسی، حر عاملی و کفعمی و خوانساری به وثاقت و علم و کمالات ستایش شده‌است.

💡 عِمرانِ صابی دیگر فردی‌است که با وجود گرایش‌های غیراسلامی و غیرتوحیدی، در موضوع توحید و صفات خدا با علی بن موسی وارد مناظره شد و در نهایت با استدلال‌های علی بن موسی، شهادتین گفت و اسلام را پذیرفت. سلیمانِ مَرْوَزی و علی بن محمد بن جَهْم نیز از افرادی هستند که در موضوعات بَداء و عصمت پرسش‌هایی را مطرح کردند و با پاسخ‌های علی بن موسی، جلسه را تبدیل به مناظره‌ای کلامی کردند.

💡 از این زمان است که حدیث‌هایی مبنی بر اینکه «تعداد امامان دوازده نفر است» بر سر زبان‌ها افتاد. به‌نوشتهٔ ورنا کلم[یادداشت ۵] مرگِ علی بن محمد سَمَری (۳۲۹ ه‍.ق)، آخرین نایبِ امام غایب، و آغاز دورهٔ غیبت کبری بار دیگر حیرت را در میان شیعیان برانگیخت.