ابن زاغونی ابوالحسن علی بن عبیدالله

[ویکی فقه] اِبْن ِ زاغونی، ابوالحسن علی بن عبیدالله بن نصر بن سری (۴۵۵- محرم ۵۲۷ق /۱۰۶۳- نوامبر ۱۱۳۲م )، محدث، متکلم، واعظ، مورخ و فقیه حنبلی مذهب است.
علت شهرت وی به ابن زاغونی نسبت او به روستایی از توابع بغداد به نام زاغونی است.
ابن اثیر، علی، اللباب، ج۲، ص۵۳، بیروت، دارصادر.
درباره او همین قدر می دانیم که نزد ابومحمد صریفینی، ابوالحسین بن نقوّز، ابوالغنائم ابن مأمون، ابوالقاسم ابن بُسری، ابومحمد ابن عبدالله بن عطاء هروی، ابومحمد ابن هَزارمَرْد و دیگران به استماع حدیث پرداخت.
ابن جوزی، عبدالرحمان، المنتظم، ج۱۰، ص۳۲، حیدرآباد دکن، ۱۳۵۸ق /۱۹۳۹م.
او در فقه حنبلی دارای آرائی شاذ بود که ابن رجب به برخی از آن ها اشاره کرده است.
ابن رجب، عبدالرحمان، الذیل علی طبقات الحنابلة، به کوشش هنری لائوست و سامی الدهان، ج۱، ص۲۱۹-۲۲۰، دمشق، ۱۳۷۰ق /۱۹۵۱م.
...

💡 از دوران کودکی ثعالبی و از تحصیلات و استادان وی آگاهی چندانی در دسترس نیست. وی نزد دانشمند مشهور، ابوبکر محمدبن عباس خوارزمی (متوفی ۳۸۳)، ادب آموخته و مدتی نیز به تدریس اشتغال داشته است. از جمله شاگردان او نورالدین ابوالحسن علی بن حسن باخَرْزی و ابوالفضل محمدبن حسین بیهقی بوده‌اند. وی سپس به نگارش و شغل دبیری، و تا پایان عمر به نوشتن آثار ادبی، در زادگاهش، پرداخت.

💡 پیش از همه، ابوالحسن علی بن حسین مسعودی، در مُروجُ‌الذَهَب و معادن‌الجوهر، از همراهی و دوستی تنسر با اردشیر بابکان سخن گفته است و او را یکی از زُهّاد و شاهزادگان ایرانی و افلاطونی مذهب و پیرو اندیشه‌های سقراط و افلاطون خوانده است.

💡 پیش از همه، ابوالحسن علی بن حسین مسعودی در مُروجُ‌الذَهَب و معادن‌الجوهر، از همراهی و دوستی تنسر با اردشیر بابکان سخن گفته، و او را یکی از زُهّاد و شاهزادگان ایرانی و افلاطونی‌مذهب و پیرو اندیشه‌های سقراط و افلاطون خوانده‌است.

💡 تاریخ بیهق کتابی تاریخی به فارسی، نوشته ظهیرالدین ابوالحسن علی بن ابی القاسم الزیدبیهقی نامدار به ابن فُندُق، مشتمل بر تاریخ و جغرافیا و اَحوال عالمان و خاندان‌های مشهور ناحیهٔ بیهق است. نسخهٔ اصلی و کامل کتاب در دست نیست. از جنبه‌های مهم این کتاب استفادهٔ بیهقی از منابعی‌است که بیشتر آن‌ها هم‌اکنون در دست نیست.