دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ بابْشاذ، ابوالحسن طاهر بن احمد (د ۴۶۹ق /۱۰۷۶م)، از بزرگ ترین علمای نحو در مصر می باشد.
اصل او را از دیلم دانسته اند.
ابن خلکان، وفیات، ج۲، ص۵۱۵.
نام نیای وی این انتساب را تأیید می کند، زیرا بابشاذ از نام های کهن فارسی است. خاندان وی که گویا تجارت مروارید می کردند، به مصر رفتند و در آن جا اقامت گزیدند.
قفطی، علی، انباه الرواة، به کوشش محمد ابوالفضل ابراهیم، ج۲، ص۹۵، قاهره، ۱۳۷۱ق /۱۹۵۲م.
ابن بابشاذ خود نیز به عنوان تاجر مروارید از مصر به بغداد رفت، از این رو به جوهری نیز شهرت یافته است. وی در بغداد کسب علم کرد،
ذهبی، العبر،به کوشش فؤاد سید، ج۳، ص۲۷۱، کویت، ۱۳۸۱ق/۱۹۶۱م.
...
