ابن ابی الاصبع

ابن ابی الاصبع. [ اِ ن ُ اَ بِل ْ اَ ب َ ]( اِخ ) ابومحمد زکی الدین عبدالعظیم. وفات 654 هَ.ق. ادیب و شاعر مصر. از مهمترین کتب او تحریرالتحبیر در علم بدیع و کتاب الجواهر و کتاب بدیعالقرآن است.

ادیب و شاعر مصر

💡 از دست علی ابن ابی طالب به دست حسن بصری و از او به دست حبیب عجمی و از او به دست داوود طایی و از او به دست معروف کرخی.

💡 جرداق در سال‌های پایانی عمرش در مصاحبه مفصلی با محمدرضا زائری به شخصیت علی ابن ابی طالب پرداخت.

💡 عطاردی در تاریخ آستان قدس رضوی از قول ابن ابی الحدید می‌نویسد که مغول‌ها مردم مشهد را به قتل رساندند، به حرم رضوی خسارت‌هایی زدند و اموال و اثاثیهٔ آن را غارت کردند، اما به بنای اصلی صدمه نزدند.

💡 نکتهٔ جالب توجه آن است که پیشتر این نام از سوی پیامبر به علی بن ابی‌طالب اطلاق شده بود، اما کاربرد گستردهٔ آن برای حسن چنان بود که اطلاقش بر علی بن ابی‌طالب را تحت‌الشعاع قرار داد. به‌گفتهٔ ابن ابی‌الثلج از تاریخ‌دانان مسلمان، أمیر، حُجَّة، کَفیّ، سِبط و وَلیّ از القاب اختصاصی حسن هستند.