فرسایش تفریقی

💡 ژئومورفولوژی اقلیمی[پ ۷] از زیرشاخه‌های دانش ژئومورفولوژی است که ناهمواری‌های زمین را در رابطه با اثر اقلیم در ارتباط با ساختمان زمین‌شناسی بررسی می‌کند و ظهور اشکال ناهمواری را از طریق فرسایش تفریقی بیان می‌نماید. ژئومورفولوژی اقلیمی به نقش عوامل سازنده دینامیک بیرونی و چگونگی عمل‌کرد آن‌ها به‌ترتیب دخالت زمانی و به تفکیک عامل می‌پردازد. مهم‌ترین عوامل دینامیک بیرونی دما و بارندگی و تغییرات فیزیکی آن‌ها بر حسب زمان و مکان می‌باشند که به‌صورت عوامل حمل مانند آب‌های جاری، باد و یخچال‌ها موجب کنده‌کاری ناهمواری‌ها گشته و کم و بیش موجب تخریب و از بین رفتن آن‌ها می‌گردند، مطالعه این گونه عوامل، ژئومورفولوژی [اقلیمی یا فرسایشی را تشکیل می‌دهد. ژئومورفولوژی اقلیمی به‌نحوی چهرهٔ ظاهری ناهمواری‌ها را بررسی می‌کند. در حالی که ژئومورفولوژی ساختمانی، استخوان‌بندی ناهمواری را در ارتباط با اهمیت نسبی و نظم و ترتیب توده‌هایی از سنگ مطالعه می‌نماید که در برابر فرسایش مقاومت‌های متفاوتی دارند.

💡 فرسایش تفریقی در سنگ‌های رسوبی باعث می‌شود که بخش‌های نرم‌تر با سرعت بیشتری نسبت به بخش‌های سخت‌تر توسط عوامل طبیعی از بین بروند.

💡 زمین‌شناسان برای درک تاریخچه تغییرات جغرافیایی منطقه، میزان فرسایش تفریقی را در طول هزاران سال مطالعه و تحلیل دقیق می‌کنند.

💡 پدیده‌های طبیعی مانند باد و آب، از طریق فرسایش تفریقی باعث ایجاد صخره‌های شکل‌دار و مناظر بسیار زیبایی در کویر می‌شوند.