«طَعْل» یک واژه عربی و از نظر ساختار زبانی در شمار مصدرها قرار میگیرد که در متون لغوی برای بیان نوعی رفتار گفتاری و انتقادی به کار رفته است. این واژه در معنای اصلی خود به «طعنهزدن، خردهگیری و عیبجویی» اشاره دارد، اما کاربرد دقیقتر و تاریخی آن بیشتر در حوزه انتساب و نسبنامهها دیده میشود. به این معنا که «طعل» به عمل ایراد گرفتن، طعن زدن یا وارد کردن ایراد بر اصل و نسب افراد گفته میشود و نوعی بدگویی یا خدشهدار کردن جایگاه خانوادگی و قبیلهای اشخاص را در بر میگیرد. در فرهنگهای لغوی عربی، این واژه بهعنوان مصدر معرفی شده و بر کنشی زبانی دلالت دارد که با هدف کاستن از اعتبار یا ارزش اجتماعی فرد نسبت به نَسَب او انجام میشود. از این رو، «طعل» صرفاً یک انتقاد ساده نیست، بلکه نوعی عیبجویی نسبت به ریشه و تبار افراد محسوب میشود که در جوامع قبیلهای اهمیت ویژهای داشته است. در کاربردهای تاریخی، چنین رفتاری معمولاً به منازعات اجتماعی و قبیلهای مرتبط بوده و میتوانسته موجب ایجاد اختلاف و تنش میان گروهها شود. از نظر ریشهشناسی، این واژه کاملاً عربی بوده و در قالب مصدر برای بیان یک عمل انتزاعی به کار میرود. در مجموع، «طعل» به معنای طعن زدن و عیبجویی در نسب و نژاد افراد است و در متون لغوی برای توصیف این نوع رفتار انتقادی و تبارستیزانه استفاده شده است.
طعل
لغت نامه دهخدا
طعل. [ طَ ] ( ع مص )طعن کردن در انساب مردم. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
جمله سازی با طعل
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 عمر طعل در سال ۱۸۴۵ به سنگال بازگشت و در آنجا شروع به تبلیغ اسلام در میان مردم توکولور کرد. عمر طعل از اروپا اسلحه به دستآورد، سپس توکولورها را برای جهاد اسلامی در سال ۱۸۵۴ علیه گروههای قومی غیر مسلمان و مسلمانانی که باورهای دیگر یافته بودند، بسیج کرد. سپاهیان توکولور موفق شدند و پادشاهی توکولور رشد کرد و از سنگال تا بسیاری از مناطق مالی در طی ده سال پس از آن، گسترش یافت.
