شاطرانلو

شاطرانلو. [ طِ ] ( اِخ ) نام یکی از ایلات ساکن اطراف خلخال است که هزار خانوار دارد، ییلاق و قشلاق ندارد. زبان افراد ایل، کردی است. عده ای از آنان مهاجرت کرده در اطراف قوچان سکنی گزیده اند. ( جغرافیای سیاسی کیهان ص 108 ).

شاطِرانْلُو
از طوایف کُرد یک جانشین و گله دار و زارع شقاقی، ساکن ناحیۀ کیوی و بعضی کرانه های شمال قزل اوزن. جمعیت این طایفه در اواخر دورۀ قاجاریه حدود ۱۰۰۰ خانوار بود. بیشتر اعضای این طایفه به زبان ترکی سخن می گویند. شاطرانلو ها در سال های بعد از انقلاب مشروطیت تا سقوط قاجاریه، حوادث گوناگونی آفریدند. مصطفی قلی خان/ بیوک خان سرکردۀ شاطرانلوها از متحدان رحیم خان چلبیانلو، در ۱۳۲۷ ق به همراه دیگر سرکردگان عشایر دستگیر شد و در ۱۳۳۰ ق به آذربایجان بازگشت و چندی به چپاول و غارتِ مردم مشغول بود و پس از پیروزی های نهضت جنگل و تشکیل حکومت گیلان، به میرزا کوچک خان قول همکاری داد و از طرف هیئت اتحاد اسلام به حکومت رشت منصوب شد اما پس از چند ماه روابط خود را با نهضت جنگل قطع کرد و به خلخال بازگشت و دوباره به غارتگری در اطراف خلخال پرداخت. در ۱۳۰۲ ق، هنگامی که ارتش پهلوی وارد اردبیل و خلخال شد، تفنگچیان شاطرانلو و دیگر متحدان عشایری آن ها به مقاومت دربرابر ارتش ایستادند اما مغلوب شدند. پس از این حادثه، مصطفی قلی خان و چند نفر از اعضای خانواده اش اعدام شدند.

💡 او فرزند محمدخان سالار الملک، پسر عبدالرضا خان بافقی پسر محمدتقی یزدی نوه دختری میرزا ابراهیم خان ظهیرالدوله قاجار، می‌باشد و در سال ۱۲۸۴ ق متولد شد. در نوجوانی غلامبچه درباری ناصرالدین شاه بود و در جوانی پیشخدمتی شاه و نیابت آجودان باشی به او محول گردید. سپس مأمور تحصیل مالیات آذربایجان شد و در همین مقام رتبه سرتیپی و حمایل شیر و خورشید گرفت. بعد حاکم خلخال شد و در رفع فتنه طایفه شاطرانلو و شاهسون اقدامات مؤثری کرد. پس از قتل ناصرالدین شاه و سلطنت مظفرالدین میرزا، به منصب وزارت بقایا منصوب شد و در سال بعد حکومت ولایت یزد و مشتقات ضمیمه کار او شد. در سال ۱۳۱۹ ق ملقب به وزیر افخم شد و علاوه بر وزارت بقایا، مدیر مجلس دربار اعظم نیز شد و پسرش محمد حسن خان، وزیر بقایا شد. در زمان صدارت عین الدوله و میرزا نصرالله خان مشیرالدوله وزیر داخله بود. وقتی مشیرالدوله از کار کناره‌گیری کرد، تا ورود میرزا علی اصغر خان اتابک امور صدارت را بر عهده او سپردند که در حقیقت ارشد و با سابقه‌ترین وزیران کابینه قبل بود.

💡 «میل آغاردان علی‌رغم تاریخ دیرینه خود به دلیل بعد مسافت و فقدان امکانات رفاهی در روستا و عدم دسترسی اهالی آن به درآمدپایداری درداخل روستا، رفته رفته جمعیت خودرا از دست می دهد و روز به روز از تعداد جمعیت آن کاسته می شود. روستایی که روزگاری به تصریح لغت نامه دهخدا دارای 334 تن سکنه بود درسرشماری عمومی نفوس و مسکن سال 1385 فقط 6 خانوار با 29 نفر سکنه داشت که 17 نفرآن مرد و 12 نفرزن بودند. این تعداد با تفاوت کمی درسرشماری سال 1390 به 8 خانوار با 32 نفر می رسد که بیشتر اهالی از طایفه شاطرانلو خاندان حسینقلی خان حسین پور می باشند و از خانواده های اصیل کرمانج محسوب می شوند که بیشتر اهالی در شهر های مجاور رشت تالش انزلی سکونت دارند. یکی از اعضای شورای شهر تالش عبدالله حسین پور می باشد که تا کنون ۴ بار منتخب مردم تالش در شورای شهر بوده است.