لغت نامه دهخدا
ذات اسلام. [ ت ُ اَ ] ( ع ص مرکب ) زمین که سلم رویاند. زمین سلم ناک. || ( اِخ ) نام زمینی است.
ذات اسلام. [ ت ُ اَ ] ( ع ص مرکب ) زمین که سلم رویاند. زمین سلم ناک. || ( اِخ ) نام زمینی است.
زمین که سلم رویاند.
💡 در جامعه مدنى، غيرت دينى و پافشارى براصول و معتقدات دينى، عصبيت و دگماتيسم و خشونت محسوب ميشود. تاءكيد و اصرارداشتن نسبت به اصول و ارزشها و امر بمعروف و نهى از منكر، مداخله كردن در زندگى ديگران تلقى شده و به عنوان رفتارهاى خشونت آميز محكوم مى باشد. و از همين روست كه در منطق تساءهل و تساءمح، اسلام به دليل تاءكيد بر امورى هم چون امر به معروف ونهى از منكر و جهاد در راه خدا و اجراى حدود، قصاص و ديات كه الزام جامعه براى تن دادنبه يك شيوه خاص از انديشه و عمل است، دين خشونت دانسته مى شود و به اين ترتيب مى توان درك كرد كه كسانى كه مى گويند خشونت در ذات اسلام است داراى چه مشربى هستند.