لغت نامه دهخدا
بنی طولون. [ ب َ ] ( اِخ ) ( 254 - 292 هَ. ق. ) طولون از غلامان امرای سامانی است که او را حکمران سامانی بخارا بعنوان هدیه پیش مأمون فرستاد و طولون نزد مأمون در بغداد و سرمن رآی ( سامره ) به مناصب عالیه رسیده بود. پسرش احمد در سال 240 هَ. ق. حائز مقامات پدر شد و در 254 هَ. ق. به نیابت حکومت مأمور مصر گردید و چیزی نگذشت که در آنجا خود را مستقل اعلان نمود... امرای طولون در تاریخ به حشمت و شکوه پای تخت خود القطائع ( مابین الفسطاط و محل القاهره ) و آثار و ابنیه خیریه معروفند. اولین آنها احمدبن طولون 254 هَ. ق. و آخرینشان شیبان بن احمد است که در سال 292 هَ. ق. بدست حکام خلفای عباسی منقرض گردیدند. ( از طبقات السلاطین ص 58 ). رجوع به فرهنگ فارسی معین و طولون شود.