لغت نامه دهخدا
( اغویة ) اغویة. [ اُغ ْ وی ی َ ] ( ع اِ ) سختی. ( آنندراج ). سختی و بلا. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). بلا و سختی. ( از اقرب الموارد ). || هلاک. ( آنندراج ). مهلکه. ( از اقرب الموارد ). یقال: وقع الناس فی اغویة. ج ِ اَغاوِی. ( اقرب الموارد ). || گو که برای شکار دد کنند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). مغاکی جهت شکار شیر و دد. زبیة. ( از اقرب الموارد ).