اصت
لغت نامه دهخدا
اصت. [ اَ ] ( ع مص ) بی روییدگی شدن زمین، و این را وقتی گویند که در آن تره و گیاهی نباشد. ( منتهی الارب ). اصت زمین؛ نبودن تره و گیاه در آن. ( از قطر المحیط ). بی گیاه شدن زمین. بی تره و بی گیاه شدن زمین.
اصة. [ اِ ص َ ] ( ع مص ) ( از «ؤص » ) وَاءْص. بر زمین زدن کسی را. ( منتهی الارب ).
فرهنگ فارسی
بی روییدگی شدن زمین و این وقتی گویند که در آن تره و گیاهی نباشد.اصت زمین. نبودن تره و گیاه در آن.بی گیاه شدن زمین.
جمله سازی با اصت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 27- شمس؛ بت معروف عرب جاهلى است كه اسامى بسيارى را به خود اختصاص داده اصت:عبدالشمس.
