ابوالحسن شریف

[ویکی اهل البیت] ابوالحسن شریف فرزند محمد طاهر اصفهانی یکی از علما و مفسرین بزرگ قرن دوازدهم است. شریف از افاضل تلامذه علامه مجلسی بود، که در فقه و حدیث و تفسیر مهارت یافت. شهرت و مقام علمی به واسطه تفسیر جامعی است که بر قرآن کریم به رشته تحریر برد. این تفسیر مرآة الانوار نام دارد و بیش از بیست هزار بیت است. شریف از سید جزائری و امیر محمد صالح خاتون آبادی و علامه مجلسی نقل روایت می کند. سبط او دانشمند افقه شیخ محمد حسن نجفی (صاحب جواهر) است. صاحب تراجم علما می نویسند نسخه اصلی مرآة الانوار از منزل صاحب جواهر برای استنساخ و انتشار بیرون آمد. او غیر از مرآة، ضیاء العالمین را در امامت و کتابی در انساب و تنزیه قمیین به رشته تحریر برد و سرانجام در سال 1138 در اصفهان وفات نمود.

💡 ولايت معنوی به عنوان ناظری برای بکارگیری امکانات موجود و رساندن مردم به قرب الهی معنا داده و واجب است که در هر عصری این گونه ولی‌ای وجود داشته باشد. ولی نوعی قدرت خاص بر جهان و مردمان آن دارد. کوربن اظهار می‌کند که ولایت اساس نبوت و رسالت یک پیامبر است. و به بُعد باطنی رسالت وی مربوط می‌شود. ابوالحسن شریف اصفهانی، از شاگردان محمدباقر مجلسی، از احادیث بسیاری استنباط می‌کند که «ولایت، معنای باطنی وحی قرآن است». ملاصدرا می‌گوید که اولاد و نسب محمد، وارثان روحانی او و دارای ولایت هستند. ماریا دکیک ولايت را به عنوان يك ميراث معنوی، دانشی باطنی كه امامان از پيامبران به ارث می‌برند، توصيف می‌كند، که بیانگر اقتدار معنوی و سیاسی اهل بیت است. طباطبایی معتقد است که ولایت بُعد باطنی امامت است و فقط بحث هدایت انسان نیست، بلکه موضوع وصال انسان به حق است.

💡 ابوالحسن شریف فتونی عاملی اصفهانی، نویسنده تفسیر مرآت الانوار و علامه مجلسی صاحب بحارالانوار و سید نعمت‌الله جزایری نویسنده انوارالنعمانیه را از شاگردان فیض کاشانی می‌توان نام برد که از او اجازه روایت داشته‌اند.