ابن کاکویه

ابن کاکویه. [ اِ ن ُ ی َ ] ( اِخ ) محمدبن دشمن زیاربن کاکویه، مکنی به ابوجعفر و ملقب به علأالدوله. او خالوزاده مجدالدوله دیلمی است و کاکو بدیلمی به معنی خالو باشد. در سال 398 هَ.ق. از دست دیالمه حکومت اصفهان داشت و در 414 پس از خلع سمأالدوله همدان را بقلمرو حکومت خویش ضم کرد و تا سال 443 فرزندان او بهمدان و اصفهان و نهاوند و یزد و نواحی آن ولایات فرمانروای مستقل بودند و سپس باطاعت سلاجقه درآمدند. علاءالدوله که ابوعلی بن سینا وزیر او بود و حکمت علائی را به نام او کرد پسر این محمد است.

او خالوزاده مجدالدوله دیلمی است

💡 گسترش دامنهٔ اقتدار ترکمانان عراقی در شمال و مرکز ایران و توجه آنان به ری و همدان، بر خیالات حاکمانی چون ابن کاکویه سایه انداخت و سرانجام منجر به دست‌نشاندگی آل‌کاکویه شد.