قول و غزل

قول و غزل. [ ق َ / قُو ل ُ غ َ زَ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) رجوع به قول شود.

💡 کتاب قول و غزل کرده عشق ما نشویم به آب و دانه چو مرغان بی نوا قانع

💡 «بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود این همه قول و غزل تعبیه در منقارش»

💡 تو را به قول و غزل رام خویش نتوان کرد عبث خیال توام گرم گفتگو کرده

💡 به رقص درشد سرو سهی چو شاهد مست اصول یافت چو قول و غزل نوای طیور

💡 تا مطربان ز شوقِ مَنَت آگهی دهند قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت