لغت نامه دهخدا
غنیمت دانستن. [ غ َ م َ ن ِ ت َ ] ( مص مرکب ) غنیمت شمردن. اغتنام. مغتنم شمردن. فرصت شمردن. رجوع به غنیمت شود:
صاحباعمر عزیز است غنیمت دانش
گوی خیری که توانی ببر از میدانش.سعدی ( غزلیات ).غنیمت دان چو میدانی که هر روز
ز عمر مانده روزی میشود کم.سعدی ( بدایع ).هر که را با دوستانی عیش می افتد زمانی
گو غنیمت دان که نادر در کمند افتد شکاری.سعدی ( خواتیم ).شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان
که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش.حافظ.غنیمت دان و می خور در گلستان
که گل تا هفته دیگر نباشد.حافظ.شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد.حافظ.- امثال:
غنیمت دان دمی تا یکدمت هست.؟ ( امثال و حکم دهخدا ).
