عمه زاده

💡 در ماه رجب كه پنجمين ماه از سال دوم هجرت بود،رسول خدا صلى الله عليه و آله وسلم عمه زاده خود (144) عبدالله فرزند جحش رافرمانده فوجى كرد و او را به طرف مكه ماءمور نمود و فرمود: دو ورز بعد از رفتن نامهاى كه نوشته ام بازكن و به آنچه در آن استعمل نما، او با افراد خود دو روز راه رفت، آنگاه نامه حضرت راگشود، ديد نوشته است:تا نخله (145) برو و در آنجا بمان تا اخبار قريش را كه به تو مى رسد به منگزارش كنى.

💡 عباس به خدمت حضرت رسيد و سلام كرد و ضمنا گفت: پدر و مادرم به فدايت پسرعمو وپسرعمه ات آمده اند اسلام بياورند، حضرت فرمود: من حاجتى به آن ها ندارم پسر عمويماحترام مرا مراعات نكرده و عمه زاده ام همان است كه مى گفت: ما نؤ من لك حيت تفجر لنامن الارض ينبوعا عباس از قول آن حضرت ماءيوس شده و بيرون آمد، ام سلمه درمحضر آن حضرت وساطت كرد و حضرت هر دو را فراخواند و اسلام آن ها را پذيرفت.

💡 در داستان‌های قدیمی و کلاسیک ادبیات فارسی، شخصیت‌ها اغلب با استفاده از روابط خویشاوندی مانند عمه زاده یا پسرعمو، پیوندهای عاطفی و خانوادگی خود را نشان می‌دهند.

💡 او که از کودکی با عمه زاده خود در یک روستا بزرگ شده بود، پس از سال‌ها تحصیل در شهر، اکنون به دیدار خانواده بازگشته است.

💡 روابط خانوادگی در جوامع سنتی بسیار اهمیت دارد و ازدواج میان عمه زاده و پسرعمه در گذشته به عنوان یک سنت رایج در نظر گرفته می‌شد.