عطاده

عطاده. [ ع َ دِه ْ ] ( نف مرکب ) عطادهنده. بخشنده عطا:
از عطای کف عطاده تو
یک جهان شاکرند و تو مشکور.سوزنی.بجای کف سخاگسترو عطاده او
سحاب سفله بود کان بخیل و بحر لئیم.سوزنی.پیش کف عطاده تو محیط
همچو پیش محیط جوی رود.سوزنی.

💡 کف عطاده او را ندید کس که نبیند دو کف بکف ثریا همان عطا بعطا بر

💡 کار عدو بدست مراد تو داده شد خواهی دهم عطاده و خواهی صدم فرست

💡 فیق احسان و مکرمت چه بدس تت جواد عطاده و به تو

💡 در جهان با کف عطاده او همچو سیمرغ و کیمیاست فقیر

💡 از عطای کف عطاده تو یک جهان شاکرند و تو مشکور