عشوه ده

عشوه ده. [ ع ِش ْ وَ / وِ دِه ْ ] ( نف مرکب ) عشوه دهنده. فریب دهنده. فریبکار:
شه وزیری داشت رهزن عشوه ده
کاو بر آب از مکر بربستی گره.مولوی.بگو آنچه دانی که حق گفته به
نه رشوت ستانی و نه عشوه ده.سعدی.دنیا زنیست عشوه ده ودلستان ولیک
با کس همی بسر نبرد عهد شوهری.سعدی.

عشوه دهنده فریب دهنده

💡 خوش بود گر ز جفای کاری و بیدادگری آن بت عشوه ده عهدشکن باز آید

💡 گر شخص تو اینجاست من از راه ضمیری می‌بینمت ای عشوه ده ما که کجایی

💡 نازگری خوش‌زبان پاک‌بری شوخ‌چشم عشوه دهی دلفریب‌ بوالعجبی اوستاد

💡 اسب خسان را به رخی پی بزن عشوه ده ای شاه که این روی ماست

💡 جامیا گوش فروبند ز افسانه دهر که همه خواب درین عشوه ده افسانه زدند

💡 ای خداوند یکی یار جفاکارش ده دلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده