عشوه ده

💡 خوش بود گر ز جفای کاری و بیدادگری آن بت عشوه ده عهدشکن باز آید

💡 گر شخص تو اینجاست من از راه ضمیری می‌بینمت ای عشوه ده ما که کجایی

💡 نازگری خوش‌زبان پاک‌بری شوخ‌چشم عشوه دهی دلفریب‌ بوالعجبی اوستاد

💡 اسب خسان را به رخی پی بزن عشوه ده ای شاه که این روی ماست

💡 جامیا گوش فروبند ز افسانه دهر که همه خواب درین عشوه ده افسانه زدند

💡 ای خداوند یکی یار جفاکارش ده دلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده

💡 آن بازیگر با حرکات عشوه ده خود توانست توجه تمامی تماشاگران را در سالن بزرگ تئاتر به سوی صحنه اجرا جلب کرده و همه را شگفت‌زده کند.

💡 شاعر در اشعار خود از توصیف سیمای عشوه ده محبوب استفاده کرده تا زیبایی و ظرافت بی‌نظیر او را در ذهن خوانندگان به تصویر بکشد.

💡 در داستان‌های کلاسیک، شخصیت‌های عشوه ده معمولاً با استفاده از مهارت‌های زبانی و حرکات بدن خود، دیگران را برای رسیدن به اهداف خود فریب می‌دهند.