طائل. [ ءِ ] ( ع ص، اِ ) فزونی. مزیّت. فضل. || توانائی. قدرت. دستگاه. || توانگری. غنا. || فراخی. سعة. || فائدة. سود. نفع. و این معنی جز در مورد نفی، در موارد دیگر استعمال نشود. یقال: لاطائل فی هذا الامر. || ماهو بطائل؛ یعنی بی خیر و سخت فرومایه و ناکس است. || لم یحل منه بطائل؛ حاصل نشد از آن فائده ای. || ضربته ُ بسیف غیر طائل؛ ای غیر ماض و لا قاطع. ( منتهی الارب ).
- لاطائل؛ بیهوده.
۱ - ( اسم ) برنده قاطع. ۲ - ( اسم ) فزونی مزیت. ۳ - توانایی قدرت. ۴ - توانگری. ۵ - فراخی وسعت. ۶ - فایده سود نفع.
فزونی یا توانائی یا توانگری
💡 ثالثا - طبق اصل مسلمى كه در تفسير آيات داريم (القرآن يفسر بعضه بعضا): آياتقرآن يكديگر را تفسير مى كنند ما مى توانيم از آياتى مانند آيات 90 - 94 سوره اسراءبه خوبى بفهميم كه اين بت پرستان لجوج طالب معجزه براى هدايت نبودند لذا گاهىمى گفتند ما به تو ايمان نمى آوريم تا چشمه هائى از اين زمين خشكيده بيرون بياورى،ديگرى مى گفت اينهم كافى نيست بايد قصرى از طلا داشته باشى، ديگرى مى گفتاينهم براى ما قانع كننده نيست بايد جلو چشم ما به آسمان پرواز كنى، سپس اضافه مىكرد كه پرواز به آسمان نيز كافى نيست مگر اينكه نامه اى از طرف خدا براى مابياورى ! و از اين گونه ترهات و لا طائلات.
💡 اشعرى خود به فقه حنبلى تمايل داشت و پيروان او از مذهب شافعى و مالكى پيروى مىكردند. اما حنبليان پس از مرگ اشعرى گور او را به نجاست آلودند و در سب و لعن اوكوشيدند. علت اين بود كه باند اشعرى (كلام ) را وسيله لا طائلات خود قرار دادهبودند و حنبليان علم (كلام ) را نجس و حرام مى دانستند.
