شمع افروختن

شمع افروختن. [ ش َ اَ ت َ ] ( مص مرکب ) شمع برافروختن. شمع روشن کردن. شمع سوختن.( یادداشت مؤلف ): بسیار شمع و مشعل افروختند تا عروس را ببرند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 249 ).
- افروختن از شمع چیزی را؛ با شمع چیزی را روشن کردن:
آموختن توان ز یکی خویش صد ادب
افروختن توان ز یکی شمع صد چراغ.قطران.- افروختن شمع چیزی را؛ روشن کردن آن:
شمع بختش جهان چنان افروخت
که فلک دودی از زبانه اوست.خاقانی. || افروخته شدن شمع. روشن شدن شمع:
شمع اقبال شه چنان افروخت
که فلک بر زبانه می نرسد.خاقانی.شمع باشد هنر که چون افروخت
زآن یکی صد چراغ بتوان سوخت.امیرخسرو.

شمع روشن کردن شمع روشن کردن

💡 چه حاجت بود شمع افروختن در بزم او یارب چو از عکس رخش عالم همه مهتاب می‌دیدم

💡 همچو آن پروانه شمع افروختن هر دمی خود را بنوعی سوختن

💡 چون دلش آموخت شمع افروختن آفتاب او را نیارد سوختن

💡 نبود شب مهمانیش حاجت به شمع افروختن کز رخ فروغ صبحدم بخشد نماز شام را

💡 نیست این پروانه را سامان شمع افروختن می کند نظاره مهتاب و از خود می رود

💡 پیش از این یارستمی در روز شمع افروختن اینزمان شب می نیارم کرد روغن در چراغ