شفاعت کننده

واژهٔ شفاعت‌کننده به صورت مرکب از دو بخش شفاعت و کننده تشکیل شده است. این ترکیب در دستور زبان فارسی، صفت فاعلی ساز و به معنی کسی است که عمل شفاعت را انجام می‌دهد. برابرهای اصلی این واژه در متون فارسی، شفیع، خواهش‌گر و درخواست‌کننده است که همگی بر نقش میانجی‌گرانه و واسطه‌ای فرد دلالت دارند. از نظر ساختاری، این کلمه با املای صحیح شفاعت‌کننده و با رعایت نیم‌فاصله میان دو جزء آن نوشته می‌شود. در متون قدیمی‌تر، این مفهوم گاه با عباراتی چون شافع و رفان نیز بیان گردیده است. کاربرد اصلی آن اشاره به شخصی است که به درخواست دیگری نزد شخص ثالث یا مقام بالاتری میانجی‌گری کرده و برای او طلب بخشش، تخفیف یا مساعدت می‌نماید. در فرهنگ اسلامی و ادبیات پارسی، شفاعت‌کننده اغلب به معنای خاصِ شفیع در روز قیامت به کار رفته است؛ هرچند در کاربرد عمومی‌تر، هر گونه وساطت و پادرمیانی برای جلب بخشش یا کمک را دربر می‌گیرد. این واژه بار معنایی مثبتی دارد و عموماً در زمینه‌های اخلاقی، عرفانی و حقوقی مورد استفاده قرار می‌گیرد.