جلبان

جلبان. [ ج ُ ] ( ع اِ )هانبان مانندی است از چرم و غلافی که شمشیر را در نیام کرده در آن گذارند. ( منتهی الارب ). رجوع به جُلُبّان شود. || دانه خلر. نوعی از گیاه. ( منتهی الارب ). غله ای باشد شبیه بکرسنه و آنرا در توابع یزد و کرمان همچو باقلای تر پزند و با نمک خورند، گاهی آرد هم کنندو از آن نان پزند و تازه آنرا نیز ناپخته خورند. ( برهان ). معرب آن جلبان بضم اول و تشدید دوم مفتوح «تفس » و جلبان بکسر اول. ( حاشیه برهان چ معین از دزی ج 1 ص 204 لک 1 ص 358 ).
جلبان. [ ج ِ ل ِب ْ با ] ( ع ص ) رجل جلبان؛ مرد صاحب بانگ و غوغا. ( منتهی الارب ). رجوع به جُلبّان شود.
جلبان. [ ج َل َب ْ با ] ( ع ص ) رجل جلبان؛ مرد صاحب بانگ و غوغا. ( ازاقرب الموارد ). رجوع به جُلبّان و جِلبّان شود.
جلبان. [ ج ُ ل ُب ْ با ] ( ع اِ ) خلر است و آن گیاهی است شبیه بماش و در تهذیب آمده است که دانه ای است تیره رنگ کمی بزرگتر و تیره تر از ماش و آنرا میپزند. و بتخفیف نیز آید. ( تاج العروس ). رجوع به جُلبان شود. || انبان مانندی است از چرم و غلافی که شمشیر را در نیام کرده در آن گذارند. ( منتهی الارب ). رجوع به جُلبان شود. || ( ص )رجل جلبان؛ مرد صاحب بانگ و غوغا. ( منتهی الارب ) ( ازاقرب الموارد ). رجوع به جِلِبّان و جَلَبّان شود.

( اسم ) گیاهی است شبیه بکرسنه و آنرا در بعض نقاط مانند باقلای تر پزند و با نمک خورند و گاهی هم آرد کنند و از آن نان پزند و تاز. آنرا نیز ناپخته خورند خلر
خلراست و آن گیاهی است شبیه بماش و در تهذیب آمده است که دانه ایست تیره رنگ کمی بزرگتر و تیره تر از ماش و آنرا میپزند یا انبان مانندی است از چرم و غلافی که شمشیر را در نیام کرده در آن گذارند.

💡 به فارسی خلر و در کتب مختلف فارسی و طب سنتی با نام های جلبان و سفید آن جلبان البیض و سیاه آن جلبان اسود آورده شده است. به شیرازی مشیو گویند. در خراسان در بعضی مناطق ملک و در آذربایجان کلول و در افغانستان هم کلول نام نهادند. و به هندی کساری گفته می شود.

💡 سبلان، زیباشهر، جهانشهر، آبگرمآباده، آبگرمیه، تسغوک، بازاردوز، قفقازیه، سوزان کوه، سردرود، گنجشهر، گنجلو، گنجلی، سالیانشهر، جلفان، خلفان، دلفان ، دلتان، دلقان، دلپان، دلبان، دلنان، دلثان، جلتان، جلقان، جلنان، جلپان، جلبان، جلثان، شروان، شیروان، سروان، سیروان، کنگرشهر، کنگرلی، کنگرلو،