شش گاه. [ ش َ / ش ِ ] ( اِ مرکب ) ( اصطلاح نرد )خانه ششم نرد که برای برگرفتن یک مهره از آن شش خال کعبتین باید. ( یادداشت مؤلف ). شش خان: امیر دو مهره در ششگاه داشت و احمد بدیهی دو مهره در یک گاه. ( چهارمقاله ). رجوع به شش خان و شش خانه شود.
خانه ششم نرد که برای بر گرفتن یک مهره از آن شش خال کعبتین باید.
💡 بنا به روایت یشتها و خرده اوستا در ایران قدیم تنها دو فصل تابستان و زمستان وجود داشته است که مدت آنها مساوی نبوده است. تابستان هفتماهه و زمستان پنجماهه بود. فصل تابستان معمولاً از فروردین تا مهر و فصل زمستان از آبان تا اسفند به طول میانجامید. سال به شش بخش نابرابر به نام گاه تقسیم میشد که هرکدام از آنها «ییر» یا «رتو» خوانده میشد و آخر هر یک از این شش گاه، جشن معروف گاهنبارها برگزار میگردید.