شراری

شراری. [ ش َ ] ( ص نسبی ) منسوب است به شراره که نام اجدادی است. ( از انساب سمعانی ).

منسوب است به شراره که نام اجدادی است

💡 نیست ممکن همه شب سیر چراغان نکنند در جگر، سوخته هایی که شراری دارند

💡 ور زانکه شراری جهد از آتش قهرش خاکستر بی وزن کند کوه گران را

💡 تو شمس الدین تبریز ار ملولی به هر لحظه چه افروزی شراری

💡 رخسار آتشینت تا چند در نقاب است ما را شراری از وی آخر به جان توان زد

💡 بر سر ما آن نگار آورده کاری از فراق کآتش دوزخ بود بی شک شراری از فراق

💡 رفعت پیر مغان بین که فلک را به نجوم ز آتش غیرت او دود شراری گیرند