شب افسانه. [ ش َ اَ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) افسانه شب. افسانه که برای آمدن خواب در شبها بشنوند. ( بهار عجم ) ( آنندراج ). سخن شب. ( ناظم الاطباء ). قصه که شب هنگام گویند تا شنونده نرم نرم به خواب شود:
تنی چند را از رقبیان راه
ز بهر شب افسانه بنشاند شاه.نظامی.
افسانه شب افسانه که برای آمدن خواب در شبها بشنوند.
💡 به خواب از آن نرود چشم خستهام تا صبح که همچو مرغ شب افسانهگوی خویشتنم
💡 تنی چند را از رقیبان راه ز بهر شب افسانه بنشاند شاه
💡 اگر حرفی از آن زلف مسلسل در میان آید شب افسانه ام، هرگز نخواهد دید پایان را
💡 خواب اجلم گیرد از غایت بیخوابی گر مونس من هر شب افسانه تو نبود
💡 ناله ای کز جگر سنگ برون آرد آه از دل همچو شب افسانه خواب است ترا
💡 گویند شب افسانه مرا تا بردم خواب سودائی زلف تو بافسانه چه سازد
