سنبلستان

سنبلستان. [ سُم ْ ب ُ ل ِ ] ( اِ مرکب ) جائی که سنبل میروید. و آنجا که سنبل فراوان باشد:
مژه ها و چشم مستش به نظر چنان نماید
که میان سنبلستان چرد آهوی خطایی.عراقی.و در بیت زیر کنایه از عارض است:
سنبلستان خطم خشک نگشته ست هنوز
بمن آئید که آهوی ختائید همه.خاقانی.

💡 زکلک من زمین خشک شد سنبلستان صائب که چون مطرب بود تردست بر خود چنگ می بالد

💡 جامه کعبه است دود آتش پرستان را به چشم سنبلستانی است شبها در نظر پروانه را

💡 سر رشتهٔ جنونم ‌گیسوی ‌کیست یا رب شد دهر سنبلستان از پیچ و تاب آهم

💡 تا که زلف افشاند بر صحرا که از موج سراب روی صحرا سنبلستان می نماید در نظر

💡 پیچ و تابم بیش از این شبهای بیتابی مپرس گشته مغز استخوانم سنبلستان زیر پوست

💡 به دور کاکل و زلف تو سنبلستان‌ها شده است خواب پریشان به چشم بستان‌ها